Love is louder than the pressure to be perfect.

'Welke dag is het ookalweer?' 'Maandag.' 'Oh.' 'Zou je vandaag niet beginnen met je iedere-dag-een-foto-project?' 'Ja..' 'Heb je vandaag al een foto gemaakt?' 'Nee..' 'Oh.' Dit gesprek had ik zo'n twee seconden geleden. Da's waar ook, ik zou vandaag beginnen met mijn foto-project. Dat had ik al verteld, right? In ieder geval, het is de bedoeling dat ik iedere dag een foto ga maken, om zo mijn vakantie vast te leggen. Nou heb ik vandaag helemaal niets bijzonders gedaan - het regende, ik was moe en heb de hele dag op m'n laptop gezeten en de eerste stapjes in de gitaarwereld gezet - dus echt een fotowaardige dag was het niet, maar ik vind het wel een beetje lame om nu al te stoppen met iets waar ik nog niet eens mee begonnen ben. Dus ik ga straks gewoon nog een foto maken, gewoon, omdat het kan. Van een gitaar, denk ik, want ja, je las het goed dat ik begonnen ben met gitaar spelen! Ik kan d'r echt niets van, maar ik ben begonnen met het begin van lovestory van Taylor Swift. Natuurlijk Taylor Swift, dat was te verwachten. 

Liefs, Sharon.

We could be the same, no matter what they say

Ik houd ervan om mensen te ontmoeten die ik alleen via internet ken; tot nu toe klikte het áltijd. Ik weet niet wat het is, maar ik voel me af en toe gewoon aangetrokken tot mensen die ik alleen via internet ken. Bij de Swiftiemeeting bijvoorbeeld, ik vond iedereen zó aardig. Ook toen Mark laatst naar mijn school kwam, was het echt heel erg gezellig. En aankomende vrijdag ga ik afspreken met drie van mijn mede-dailynoted-blogsters, Anne, Annemarieke en Aviva. De drie A's, haha. Met Anne ben ik ook al eens een keer naar Walibi gegaan, wat ook echt een topdag was.

Ik weet niet wat het is, misschien een te goed vertrouwen in de internet-mensheid? Misschien gaat het een keer fout - alsjealsjeálsjeblieft niet zeg! - maar laten we daar maar niet van uit gaan.

Liefs, Sharon.

Girl you're amazing, just the way you are

Vandaag even iets heel anders op polaroidmonday: ik ben namelijk getagged door Mandy! Heel erg bedankt, haha. Erg leuk dit, dus ik zal jullie eens even mijn top 10 cosmetica - in willekeurige volgorde - laten weten.

Regels:
• Bedank de persoon van wie je de award hebt gekregen en link naar hun blog
• Zet de top 10 award foto op je blog
• Maak een lijst met je top 10 cosmetica
• Tag 10 andere bloggers

Mijn Top 10 cosmetica (in willekeurige volgorde):
1. Catrice Ultimate Laquer Nailpolish
2. Andrelon krullenshampoo.
3. Zwart kohlpotlood van Etos.
4. ChinaGlaze crackpolish.
5. Ados nailpolishremover pineapple.
6. Etos waterproof oogpotlood, zwart met glitters.
7. Essence Special Effect topcoats.
8. Essence 'better than gelnails' topsealer.
9. Labello.
10. Zwitsal bodylotion.

En de 10 bloggers die ik tag :
- Iris
- Anne
- Sophie
- Sylvia-Aimée
- Margot
- Iris
- Carlijn
- Ellen
- Lisanne
- Summerlovee

Liefs, Sharon.

Ain't got no money in my pocket but I'm already here

Het nadeel van Twitter is dat mensen je kunnen unfollowen. Nou ja, nadeel is misschien een té groot woord, maar ik kijk altijd op who.unfollowed.me naar de mensen die mij unfollowed hebben. Het boeit me verder niet, vooral als nietszeggende, oninteressante accounts mij unfollowen, maar als vriendinnen me gaan unfollowen zonder het te zeggen - zonder een rede dus - word ik pissig. Waarom? Wat is hier het nut van, als je me kent? Zó ontzettend veel tweet ik ook niet hoor! Ik geef toe, ik tweet veel, maar ik ken nog zó veel mensen die tien keer zoveel tweeten als ik. 

Dat wilde ik even kwijt. Als je me de laatste tijd unfollowed heb; voel je aangesproken.

Liefs, Sharon.

Nothing you can do, total eclipse of the heart

Er zijn van die mensen die het leuk vinden om op de foto te gaan met bekende mensen. Waarom? Die bekende mensen zijn óok maar gewoon mensen. Ik stop hiermee niemand in een hokje - ik fact: ik vind het zelf echt geweldig om met bekende mensen op de foto te gaan! - maar ik vraag me wel af wat de meerwaarde er van is om met deze mensen op de foto te gaan. 

Gisteren bijvoorbeeld, ik ging naar de audities van so you think you can dance. Nee, ik deed niet zelf mee, maar zat in het publiek om te kijken naar mensen die dachten dat ze konden dansen, die we finaal uit mochten lachen, en naar mensen die écht heel erg goed waren. Het was echt awesome. In de eerste pauze die we hadden, liepen mijn vriendin en ik even naar buiten. Wie stond daar te roken? Laurant Flamant. Voor de gewone Nederlander betekent deze naam waarschijnlijk helemaal niets, maar ik ken Laurant onder andere van the ultimate dance battle, en ik vind hem echt geweldig. Hij heeft zo'n lief, Vlaams accent, is altijd vrolijk en kan daarbij echt heel goed dansen en choreograferen. Hij was druk ik gesprek met een vrouw, maar ik kwam even tussenbeide om te vragen of hij met me op de foto wilde. Hij vond het geen probleem - hij vond het juist geweldig dat mensen met hem op de foto wilde, en vond mij er heel erg leuk uit zien (thanks!) - maar achteraf voelde ik me wel een beetje schuldig. Waarom moest ik dat gesprek nou onderbreken, voor een stomme foto (waar we overigens allebei slecht op staan, heel ironisch)? 

Een half uurtje later zag ik ook nog Dennis Weening. 'Dennis, Dennis! Wil je met me op de foto?' 'Ja natuurlijk meisje, dat hoef je toch helemaal niet te vragen?' *klik*. Vervolgens stonden er zo'n tien meisjes in de rij om met hem op de foto te gaan, omdat ze zagen dat hij met mij op de foto ging. Great.

Maar goed, ik sta nu wel mooi op de foto met Laurant en Dennis, mede dankzij mijn 'i-don't-care' attitude. Goede eigenschap, ik weet het niet. Maar het levert me wel een paar leuke foto's op. Zo sta ik bijvoorbeeld ook op de foto met Dan Karaty - dé Dan Karaty! - en een paar dansers van the ultimate dance battle Remi, Stefano en Ivan.

Liefs, Sharon.

Hey, hey, you, you, I don't like your girlfriend

Ik heb een verborgen talent ontdekt, als je het zo mag noemen. Ik ging vanmiddag Taylor Swift natekenen, en, to be honest, het is best wel goed gelukt. Iedereen aan wie ik het liet zien, herkende haar meteen - nou is het best voorspelbaar dat ik Taylor Swift teken, maar het gaat om het idee, toch? - en ik vind het zelf ook best wel lijken. Nee, ik ga geen foto maken, want dan doorbreek ik mijn 'ik-haal-mijn-plaatjes-van-weheartit.com-ritueel'. Al denk ik dat ik dat binnenkort sowieso ga doorbreken, omdat ik over een tijdje (lees: als ik er zin in heb, het kan ook morgen al zijn) foto's van mijn nagels hier posten. Een vriendin van mij vroeg namelijk waarom ik geen foto's van mijn nagels maak, en ze online zet. Nu ben ik echt te lui om dríe blogs bij te houden, dus ik combineer nagellak en deze blog. Gewoon, omdat het kan.

Liefs, Sharon

Collecting a jar of hearts, and tearing love apart.

Als je niet weet wat er vandaag met Hoogerland gebeurd is, bekijk dan even dit filmpje: http://www.youtube.com/watch?v=j45QKl_Bsrg. 

Afschuwelijk zeg, wat er is gebeurd met Johnny Hoogerland. De Nederlandse wielrenner, vandaag genoeg punten verzameld om dinsdag in de bolletjestrui te kunnen rijden, is vandaag in de Tour du France door een media auto omver gereden. Door een facking áuto. Waar gaat het heen met deze wereld? Prima als een media auto naar voren moet om informatie op te halen - dat was het verhaal van de auto die naar voren moest, toch? Anders heb je deze informatie niet van mij - maar is het dan echt nodig om wielrenners aan te rijden? Zelfs als het per ongeluk was - ik ga er wel vanuit, maar het zag er behoorlijk expres uit - is het nog te erg voor woorden. Vragen die op dit moment Twitter overheersen 'heeft deze rijder wel een rijbewijs?' 'hoeveel had deze man op?', en vanaf vanmiddag is #hoogerland al een trending topic. Ik leef met Hoogerland mee.

Morgen is er een rustdag in de Tour, en ik hoop echt dat deze dag hem goed doet. Dat Hoogerland weer even de energie kan oppakken, dat zijn been even tijd krijgt om te genezen - er zitten 33 hechtingen in zijn been, allemaal door dat stomme prikkeldraad! - en dat hij dinsdag weer vol moed in de bolletjestrui van start kan gaan. Ik hoop het echt.

Liefs, Sharon.

I'm not a princess, this ain't a fairytale

Ik ben vandaag gewoon begonnen met een vakantiedoel: iets wat ik me normaal gesproken pas aan het einde van de vakantie besef dat ik het nog moet doen: ik ben bezig met een agenda te pimpen. Ik houd niet van drukke (school)agenda's waar je eerst een kwartier moet kijken voordat je überhaupt ziet wat je er hebt opgeschreven, dus ik koop altijd de goedkope agenda's met insteekhoesjes van de hema. Drie keer raden wie deze keer voorop komt? Juist, Taylor Swift natuurlijk. Ik ben er alleen nog niet helemaal over uit wélke foto 't wordt, maar daar heb ik nog wel even de tijd voor. Verder heb ik zo'n 100 kleine plaatjes uitgeprint - niet liegen: die ga ik uitprinten nadat ik dit geschreven heb - dus ik ga de hele middag plaatjes uitknippen en ze in mijn agenda plakken. 

Ik ben best wel creatief - mag je dat van jezelf zeggen? Zo niet, dan heb ik dit nooit gezegd - en kan mezelf echt uren vermaken met knippen, plakken, schilderen en schrijven. Iets wat ik ook graag doe, is fotograferen. Ik merk zelf alleen dat ik niet heel erg goed ben - ik heb ook geen goede camera - maar ik wil deze zomer beginnen met een short version van het project 356. Kennen jullie dat? Het is zeg maar de bedoeling dat je iedere dag een foto maakt en deze upload. Ik wil er volgende week maandag mee beginnen, en als ik écht enthousiast erover word, dan begin ik misschien zelfs aanstaande maandag. We zullen zien.

Liefs, Sharon.

What you've got to do now is freak the freak out

Ik weet nu zeker dat horror niets voor mij is. Ik heb gisterenavond - en nacht - vrijwel achter mijn kussen doorgebracht, erg leuk patroontje op dat kussen trouwens, tegen vriendinnen aangeplakt en me achter hen verscholen. Jeetje zeg, wat vind ik horror eng! En dan keken we nog niet eens een van de engste horrors, eerst keken we de Nederlandse horror 'de lift' en daarna het begin van 'children of the corn' van Stephen King, maar dat vonden we echt niets. Tenminste, een vriendin en ik vonden dat echt niets, dus voor ons gingen we met z'n allen een feelgood movie kijken.

Ik vertoon echt spastische trekjes. Ik zit nu alleen thuis - niet goed als je nog in de horrormood zit - en ik kijk op bij ieder geluidje wat ik hoor. Of het nu een kraak in de vloer is - oud huis, onze vloeren kraken haha - of een vogel die tegen het raam vliegt, ik schrik. Ik heb ook de hele tijd het gevoel dat ik gingers met messen zie - no offense tegen roodharige mensen, maar er zat een heel eng kind in die iedereen vermoordde - en ik moest net, alleen, door een bos fietsen. Niet leuk. ik maak mezelf echt helemaal gek dan. Dat moet ik niet doen, eigenlijk.. Verder was het overigens wel echt een heel leuk feest!

Liefs, Sharon.

You can't always get what you want

Ik ben zó ontzettend blij dat ik dit eindelijk kan zeggen: ik heb vakantie! Nog niet officieel-officieel, maar ik hoef alleen nog maar een keertje mijn boeken in te leveren - aankomende vrijdag - en mijn rapport op te halen - volgende week vrijdag. Dus nu is de tijd van de die-hard feestjes aangekomen! Om even een indruk te geven van de komende dagen: vanavond horrorparty en logeren bij Naomi, donderdag denk ik de hele tijd slapen - ik ben moe! - vrijdag de hele middag dansen bij een vriendin, zaterdag werken van zeven tot vier, 's avonds feest bij Margot, inclusief logeren, zondag uitslapen en weer naar huis, dinsdag met een vriendin de stad in, woensdag de hele dag met Naomi naar Carré, naar de audities van So You Think You Can Dance.. Druk druk druk allemaal! Maar ik heb er ongelofelijk veel zin in, ik hou wel van drukke weekjes.

Goed, ik ga d'r vantussen. Horrorfilms kijken, haha. Horror is echt totaal niets voor mij, maar met zeven meiden moet 't wel gezellig worden. Right?

Liefs, Sharon.

Find me somebody to love

Nu ik in mijn laatste dagen van dit schooljaar zit, realiseer ik me ineens hoeveel leuke, lieve mensen ik dit jaar heb leren kennen. Niet alleen op school, ook via internet - die ik later wel heb gezien - en buiten school om. Jullie hebben mijn leven echt een stuk leuker gemaakt. Lieve, lieve Gea, Eva, Jordi, Lotte, Bente, Juul, Lynn, Sylvia, Marinka, Sophie, Mark, Anne, Aviva, Tessa, Nikita, Annemarieke, Irene, Masumi, Margot, Floris, Cylonia, Thomas, Jetty, Lauren, Simone - wat heb ik veel mensen leren kennen dit jaar, zeg! - Wyona, Danielle, Gijs, Tim, en misschien vergeet in nu nog ontzettend veel mensen, maar jullie zijn geweldig. Ik houd van jullie.

Liefs, Sharon.

Girls on the dancefloor, stereotype

Op dit moment zit ik te wachten op een vriendin die mij alles voor wiskunde uit gaat leggen. Had ik al gezegd dat als ik voor wiskunde en/of economie deze herkansing geen voldoende haal, ik waarschijnlijk niet over ga? Ik baal er echt ontzettend van, om eerlijk te zijn had ik dit nooit verwacht, ik was altijd meer het meisje dat overal goed haar best voor deed en hoge cijfers haalde. En eigenlijk ben ik dat nog steeds wel, alleen verkloot ik die laatste toetsweek altijd. Altijd, standaard. Maakt niet uit hoe hard ik er voor leer - to be honest, deze toetsweek heb ik echt als een malloot geleerd - ik haal in de toetsweek altijd onvoldoendes, die mijn gemiddelde naar beneden brengen, en nu sta ik dus drie vijfen. En dat is sowieso éen vijf te veel. En dan ga ik niet over. Maar ik moét over gaan, dus ik ga nu nog twee dagen die-hard leren. En af en toe even bloggen, omdat dat gewoon verslavend is.

Liefs, Sharon.

Another drink till I kissed you, oh oh

Bloggen is verslavend. Het was nog niet officiëel bewezen, maar ik bewijs het. Ik heb namelijk echt niets om over te bloggen - dit zal dus wel weer zo'n onzin post worden, waarvan ik er al genoeg van geplaatst - en ik moet écht mijn wiskunde herkansing gaan leren, en gaan bedenken wat mijn tweede herkansing moet worden. En wat doe ik in plaats daar van? Onzin bloggen. Goed bezig, Sharon!

Dus, ik ga nu weer verder met leren. Je bent gek als je dit bericht serieus hebt gelezen, maar ik houd wel van je.

Liefs, Sharon.

I'm here, I will catch you if you fall

Ik heb weer iets nieuws bedacht voor deze zomer, een nieuwe droom die waarschijnlijk toch nooit uit gaat komen, een nieuw idee waar ik mijn vrije tijd in kan stoppen: ik ga een boek schrijven. Ik weet dat dat nogal oppervlakkig klinkt - 'hai, ik ben zestien en ik ga een boek schrijven, oh alsjeblieft ga het kopen! - maar ik denk dat ik een goed plot heb,  wat ik niet op mijn blog ga plaatsen in verband met copycats en mensen die géen creativiteit hebben om hun eigen verhalen te bedenken, en ik heb genoeg vrije tijd; dus waarom niet? Natuurlijk weet ik dat je niet in éen zomervakantie klaar kan zijn met een boek, dan moet je wel echt een geniaal wonderkind zijn, maar ik kan wellicht een begin maken.

Dat wilde ik even met jullie delen. Welterusten!

Liefs, Sharon.

A night you won't forget, won't forget

Geloven jullie in karma? Everything happens for a reason? Ik denk er de laatste tijd best vaak over na. Vroeger vond ik het eigenlijk onzin, maar bij nader inzien denk ik dat er best wel eens iets zoals karma zou kunnen bestaan. Maar waar heb ik dan al die lage cijfers van de toetsweek aan de danken? Wat heb ik verkeerd gedaan, ik heb namelijk wel twee weken vrijwel non-stop geleerd. Waarom heb ik dan toch van die dramatisch lage cijfers? Ik weet het niet. Ik ben nu al weer volop bezig met het leren van mijn herkansingen. Nou ja, volop bezig is misschien verkeerd uitgedrukt; dit is het laatste wat ik ga doen vóordat ik ga leren. Ik vond dat ik wel even een berichtje moest plaatsen, anders laat ik mijn drie trouwe followers - ja ja, ik heb al drié followers, jullie zijn awesome! - in de steek, en dat moeten we natuurlijk niet hebben. Dus ik besloot nog iets later te beginnen met mijn geliefde wiskunde sommen, om hier nog een onzinnig bericht te posten. Een bericht zonder boodschap, zonder nuttige informatie en al helemaal zonder inhoud. Toen ik laatst aan iemand vroeg waarom hij polaroidmonday las - ik ben daar gewoon altijd heel erg nieuwsgierig naar, wát je nou precies aantrekt aan een blog - zei hij dat hij mijn schrijfstijl zo leuk vond. 

Ik citeer: 'het maakt niet uit waarover jij schrijft, of het nou een spannend verhaal of een verslag van de meest saaie bijeenkomst ooit is, jij maakt van al jouw stukken een feestje om te lezen, en dat is echt heel knap. Dit moet je volhouden, het is zonde om hier niet mee door te gaan.' Ik vond het zó lief. Op zijn verzoek zal ik zijn naam hier niet neerzetten, maar als je dit leest; ik houd van je!

Liefs, Sharon.

I had the time of my life fighting dragons with you

Mag ik even een post heel erg fangirlen? Vast wel. Als je niet van Taylor Swift houdt - zijn er mensen die niet van Taylor Swift houden dan?! ö - dan sla je deze post maar gewoon een keertje over. Vind ik niet erg. Ik vind het wel jammer, maar niet erg. Goed, wat ik dus even kwijt wilde, is dat ik er door lieve Lynn achter ben gekomen dat ik in het Europe Behind the Scene Speak Now Tour filmpje zit! Je ziet me echt maar een seconde voorbij flitsen, maar het gaat om het idee. Ik zit er in! Je kan me duidelijk zien, wat bij het geval van de The Story of Us videoclip - ja, daar zat ik ook in! 2:20, rechtsonder - een stuk minder was. Dus, als je me een derde van een seconde in de behind the scene videoblog wil zien, klik hier en kijk bij 2:57. 

En lieve Taylor, ook al lees je dit nooit van z'n lang zal ze leven niet; I love you. You are such a beautiful person, inside and outside. You've changed my life. I'm fearless.

Liefs, Sharon.

Champagne showers, champagne showers

Heerlijk, dat zonnetje. Ik kan er echt van genieten om met een boek in het zonnetje te zitten, lekker muziekje op de achtergrond en in slaap vallen. Vandaag was dat boek 'the short second life of Bree Tanner' van Stephanie Meyer, omdat ik tóch een beetje moet leren voor mijn Engels toets van morgen. Mijn laatste toets van de toetsweek; oh yeah! Alleen volgende week woensdag nog twee herkansingen (sowieso wiskunde, het andere vak weet ik nog niet), en dan heb ik officieel vakantie! Eindelijk! Het is echt alsof ik de laatste persoon op deze aardbodem ben die nog geen vakantie heeft, heel frustrerend.

Hebben jullie ook al zo veel plannen voor de zomer? Ik heb echt honderden dingen waarvan ik denk 'dát moet ik deze zomer echt gaan doen' - gitaar leren spelen, een stijlboek maken, eigen shirts ontwerpen met transferpapier, afspreken met vrienden die ik bijna nooit zie - maar als het dan eenmaal zo ver is, vergeet ik al die dingen altijd. Of heb ik er gewoon geen zin meer in. Ben ik nou de enige die daar last van heeft, of is het een veel voorkomend verschijnsel? 

Liefs, Sharon.

I will be populair, I'm gonna get there popular

Ik dacht eindelijk van mijn hoofdpijn af te zijn - oorzaak: extreem lage bloeddruk en verkrampte spieren in mijn nek - maar nu ik dag in, dag uit leer, komt de hoofdpijn weer heerlijk terug. Yes, hier zaten we op te wachten! Maar goed, we gooien er weer een paar aspirientjes in, en dan gaat het wel weer over. 

Mag ik nog even zeuren over de toetsweek? Vandaag economie, bah wat haat ik economie. Ik denk altijd dat ik het enorm goed geleerd heb - en dat heb ik dan ook echt. Maar het zijn 210 bladzijdes, echt abnormaal. Ik had ze heel goed samengevat, in totaal 25 pagina's. Ik dacht dat ik het wel prima kon, maar dan krijg je die toets voor je neus. Totale black out. Ik wist echt bijna niets meer. Rustig ademhalen, Sharon, je kunt het. Nog een keer de vraag lezen. Was dat niet iets wat je had opgeschreven? Nog een keer de vraag lezen. En langzaam komt er dan iets te binnen geschoten, wat ik zo snel mogelijk opschrijf, voordat ik het weer vergeet. Aan het einde lees ik ook altijd nog even alle vragen door, om te kijken of er nog iets nieuws te binnen schoot. Niets. Ik weet niet of dat een goed teken is of niet, maar het cijfer zal binnenkort wel op magister verschijnen..

Ik heb ook nog iets leuks te melden, ik ging net eventjes de stad in met mijn opa en oma. Ik moest nieuwe lenzen halen - mijn maandlenzen waren bijna op. Toen we naar de brillenwinkel liepen, kwamen we langs een sieradenwinkeltje waar major uitverkoop was: sowieso alles voor de heft van de prijs, en daar bovenop waren ook nog kortingen. Toen ik een schattige uilenketting zag, wist ik dat ik 'm moest kopen. Ik draag normaal eigenlijk geen kettingen, maar ik vond deze echt ontzettend lief. En wat doe je als je een leuke ketting ziet? Je koopt 'm! 

Ik moet jullie trouwens nog even om goede raad vragen, al weet ik dat niemand reageert op mijn prachtige, fabuleuze blog. Nee, grapje - dat nooit iemand reageert is geen grapje trouwens, ik voel me erg geliefd, haha! - maar ik heb echt hulp nodig. Zeven juli heb ik een eindfeest van school, en het thema is 'superhelden'. Ik heb geen idee wie dit thema verzonnen heeft, ik vind het wel een grappig thema, maar ik heb geén idee wat ik aan moet doen. Superhelden? Ik ga echt niet in een catwoman of mega mindy pakje naar een feest, lieve schatten. Dus, als jullie nog een leuk, origineel idee hebben voor een fabulous superhelden outfit, let me know. Ik zal altijd van je houden, haha.

 

Liefs, Sharon.

Make you pop, make-make you pop-pop.

Laatst vroeg iemand aan mij 'Sharon, waarom heb je in vredes naam nog een blog? Ik bedoel, dailynoted loopt hartstikke goed, waarom heb je nog een blog nodig?' Het antwoord is eigenlijk heel erg simpel: op dailynoted kan ik niet zulk soort berichten plaatsen. Op dailynoted heb ik éen dag, waar ik maar éen bericht mag posten. En daar is echt niets mis mee - ik ben súper blij met dailynoted, het is echt een geweldige tijd met die lieve meiden - maar soms wil ik gewoon even iets kwijt. Iets onzinnigs, dat de ijsthee bij ons thuis op is, bijvoorbeeld. Dat ik net een nieuw jurkje geshopt heb, maar ik er nu alweer een kippenjusvlek op heb laten vallen. Dat ik een enorm fan ben van dansen in de regen, gewoon, omdat het kan. Omdat ik dat niet altijd tegen iedereen kan zeggen, en dat is dus éen van de redenen dat ik polaroid monday heb aangemaakt.

Dat is niet helemaal waar trouwens, ik had polaroid monday in eerste instantie aangemaakt omdat ik het een leuke naam vond, haha. Toen ging ik 'm gebruiken voor een wedstrijd op het Girlscene forum, maar dat liep na de opdracht 'een layout maken' al dood. En omdat ik stiekem wel heel erg tevreden was met de layout, besloot ik verder te gaan met polaroid monday!

Liefs, Sharon.

Can you feel the summerbeat?

Even heel snel een klein berichtje, omdat ik mijn trouwe volgers - niet dat ik die heb, maar dat geeft niet - wil laten weten dat ik nog leef. Want ja, ik leef dus nog, maar van binnen ben ik een heel klein beetje gestorven. Ik weet dat het depressief klinkt, maar ik heb vandaag een aantal cijfers terug gekregen van gemaakte toetsen, en ze waren niet bijzonder goed. Eigenlijk waren ze gewoon uitermate slecht. En nu móet ik economie gaan leren, mijn toets van morgen, want als ik voor economie morgen een onvoldoende haal, bestaat de kans zelfs dat ik niet over ga. En dat had niemand kunnen voorspellen.

Dus, lieve mensen, ik ga weer die-hard leren. Ik beloof dat er vanaf volgende week woensdag een overload aan onzinnige berichtjes komt, want dan heb ik officieel vakantie!

Liefs, Sharon.

Shake that bottle and make it pop

Omy, die eindshow van dansen was echt geweldig zeg! Het ging zó goed, op het vreselijke touwtjespringen na dan. Maar dat hadden we kunnen verwachten; tijdens het trainen was het ook nooit goed gegaan. Maar hé, als je dan meteen bij de eerste sprong al de mist in gaat, doe je toch gewoon net alsof het er bij hoort? Gekke bek trekken en weer verder gaan, moet kunnen. Helemaal in combinatie met het fluorescerend geel, te kort en véel te doorschijnend jurkje. 

Onze topper was, in mijn ogen, toch wel Shrek's Kareoke Dance Party! Het thema van de show was overigens moviestars, dus waren er allemaal choreografieën gemaakt op nummers uit films en tv-series. Het was echt een topdag, de complimentjes vlogen om onze oren - omdat we een kleine groep zijn, vijf dansers, krijgen we alles heel strak en gelijk, wat het publiek ook érg opvalt - en ik kon de smile niet meer van mijn gezicht afhalen.

In de ogen van het publiek van de tribute aan Micheal Jackson overigens het beste. Deze was inderdaad het meest strak en gelijk, dat was wel leuk. 

Voor de mensen die mijn blog lezen en op dit moment écht niets te doen hebben: ik heb hier de filmpjes van vandaag. Ze zijn niet al te best, maar het gaat om het idee.

Shrek Kareoke Dance Party: http://www.youtube.com/user/jaapvanzoeren#p/u/10/zpJW5fSXa4Y

Micheal Jackson: http://www.youtube.com/user/jaapvanzoeren#p/u/6/T0dk59zdEm8

Looneytunes - Ghostbusters (ropejumping): http://www.youtube.com/user/jaapvanzoeren#p/u/5/Li0pRtcxH0k

Glee mix: http://www.youtube.com/user/jaapvanzoeren#p/u/0/f4rK2IWfIUo

Liefs, Sharon

I'm talking predicure on our toes-toes

Ik kan deze post beginnen met depressief zeggen dat ik vanavond weer niet op dat feest kan zijn waar ik het gisteren ook over had, deze keer met de reden dat ik morgen een dansuitvoering heb en ik niet brak mag worden, maar daar wordt vast niemand vrolijk van, dus laat ik daar maar niet mee beginnen.

Ik ben er helemaal klaar voor, de dansuitvoering van morgen. Mijn nagels zijn nude-gelakt - ik mag absoluut geen nagellak op, maar als er iets is waar ik niet tegen kan is het 'kale' nagels, dus heb ik voor een nude lakje gekozen -, al mijn kleding zit al in de charmante vuilniszak die de vereniging zelf heeft, en de kleding die daar nog niet in zit - zwart & wit topje, legging, hotpants, dat soort dingen - liggen op mijn bed klaar zodat ik ze niet kan vergeten. Het moet helemaal goed komen. De dansen, ik dans er vier, openingsdans niet meegerekend, ken ik helemaal, niets om me zorgen over te maken. Ik doe aan streetdance/hiphop overigens. Soms een beetje showdance en modern er tussendoor, en ik heb zelfs Afrikaans gedanst vorig jaar. Ik dans pas sinds twee jaar, maar dansen is echt mijn leven; ik dans óveral en áltijd. Het liefste wat ik doe is dancing in the rain, gewoon, omdat het kan haha.

Liefs, Sharon.

You were working as a waitress in a cocktailbar

Op dit moment is er in de stad dicht bij me een feest aan de gang, en wie zit er thuis omdat ze geen kaartje/bandje heeft? Precies, c'est moi! Ik wist gewoon echt niet dat je dit jaar een bandje moest kopen; het was dan ook voor het eerst dat dat moest. Nou is de line-up niet geweldig - alhoewel, morgen komen de Opposites! - maar toch is het er altijd heel erg gezellig. Ik was nog uitgenodigd door een paar vrienden, of ik meeging. 'Ja, lijkt me super leuk!' 'Okey, heb je al een kaartje?' 'Nee, hoezo? Heb je die nodig?' 'Oh, heb je die niet? Ja, die heb je nodig. Jammer zeg!' En ze liepen weg. Great. Nu is er in Augustus gelukkig weer een vergelijkbaar feest, dan ga ik gewoon de boel onveilig maken haha. Dus, als je een beetje een leuke persoonlijkheid hebt, en je weet dat ik het op dit moment tegen jou heb, vraag me mee uit en dan gaan we even een feestje houden. Nu hoop ik echt dat je mijn blog leest. Vast niet. 

Ik zag trouwens net dat het zondag, maandag en dinsdag ontzettend warm wordt! Heerlijk, ik houd echt van de zomer, in je shorts en singlet in het zonnetje zitten en een boek lezen of een beetje schrijven, met een glas ijskoude ijsthee en watermeloen. Dat is het echte leven. 

Ik ben deze zomer overigens ook van plan om gitaar te leren spelen! Ik heb al een paar jaar een gitaar - geen goede hoor, gewoon zo'n gitaar dat een wispelturig, twaalfjarig kind krijgt als ze ineens besluit dat ze op gitaarles wilt - maar die lessen heb ik niet langer dan een paar weken volgehouden, en de gitaar is op zolder belandt. Laatst dacht ik er weer aan, dat ik eigenlijk best graag weer wil leren spelen. Ik zoek nu dus al uren naar goede, makkelijke, speelbare Youtube-tutorials (als iemand nog een goede tutorial weet: drop ze maar in de comments!), ik sla ze allemaal op, en als mijn toetsweek dan volgende week éindelijk voorbij is, ga ik leren spelen. Nog zoiets trouwens, mijn toetsweek. Waarom heet het een toetsweek, als deze week ánderhalve week duurt? Ik vind het zo vervelend, ik heb van woensdag tot vrijdag toetsen. En aan de ene kant is het ook wel weer handig, aangezien ik hierdoor wel minder toetsen per dag heb, maar ik kan me aan het einde gewoon niet meer concentreren. Daarbij ben ik ook iemand die van alles tussendoor doet, waardoor ik meestal geen tijd overhoud om te leren.. Maar hé, dit overleven we ook wel weer, net als altijd.

Liefs, Sharon.

Friday night bitch fight

Ik ben totaal niet egoïstisch, ik houd er ook absoluut niet van om op te scheppen - overdrijven is overigens iets anders als opscheppen, als je het mij vraagt - maar ik moet toch echt even mededelen dat ik vandaag een tien heb gekregen voor beeldende vorming. Voor beeldende vorming for gods sake, een vak waar je later geen bal meer aan hebt, maar toch. Het idee is wel heel erg leuk.

Een tien, da's echt een jaar geleden dat ik dat voor het laatste heb gehaald. Misschien zelfs wel twee jaar, en dan was het voor een kleine schriftelijke overhoring voor Latijn of Frans. Waarbij je dan tien woordjes moest leren of zo.

Oh jongens ik wil een polaroidcamera. Kijk dan naar die afbeelding hierboven, wat een gewéldige foto's kan je er mee maken zeg. Dus, als je me toevallig kent, en je wilt me een spontaan cadeautje geven, een polaroidcamera is altijd goed. Maar dan ook een paar vellen fotopapier, want dat is eigenlijk de reden dat ik geen polaroidcamera koop: die vellen papier zijn zo verdomd duur.

Liefs, Sharon

You're not sorry, no

Toetsweek. Oh my god, wat heb ik een hekel aan de toetsweek. Helemaal de laatste toetsweek van het jaar: degene waar ik nu dus mee bezig ben. Wat heeft het nou voor een nut om nog even lekker tien toetsen te geven, terwijl iedereen al met zijn hoofd in de vakantie zit, geen zin meer heeft om te leren, moe is en wel iets beters te doen heeft dan toetsen maken?

Ik merk het ook aan mezelf, ik probeer van alles te verzitten om maar niet te hoeven beginnen met leren. Slim? Nee. Maar het lukt wel. Ik had deze post bijvoorbeeld niet hoeven te posten - erg interessant is het niet. Ik had vanmiddag heus geen taart hoeven bakken. Ik had echt geen twee uur hoeven skypen met een vriendin. Het had allemaal niet gehoeven, maar ik deed het wel, simpelweg om geen geschiedenis te hoeven leren. Ik ben slecht in geschiedenis, dus ik heb er geen zin in. Het interesseert me gewoon niet echt, al die oorlogen en zo. Dat wordt leuk volgend jaar, ik heb geschiedenis namelijk wel in mijn vakkenpakket gekozen. Jippie.

Dat was even mijn negativiteit van vandaag. En dat wilde ik dus even kwijt. Gaat het verder goed met jullie?

Liefs, Sharon.

Walk this way, talk this way

Heerlijk nummer, walk this way van RUN DMC en Aerosmith. Aerosmith heeft over het algemeen hele goede muziek, vind ik. Wat dat betreft ben ik wel een beetje 'oldskool', ik heb rock altijd al leuk gevonden. Nou moet ik zeggen dat ik vrijwel van alle soorten muziek luister, met house bijvoorbeeld kan je me úren stil krijgen, en ik luister ook veel pop/hiphop. Luisteren dus, walk this way.

Goed, dit was niet de manier waarop ik mijn eerste officiële artikel wilde beginnen. Al wilde ik het ook niet met een liefkozend berichtje als 'lieve followers' beginnen, omdat ik weet dat ik pas éen follower heb - als jij die follower bent, bedankt! Je bent awesome - en ik er niet vanuit ga dat ik de eerste dag al meteen duizenden bezoekers heb. Al is dit niet officieel mijn eerste dag, aangezien polaroid monday al zo'n drie maanden bestaat, maar ik er gewoon niets mee gedaan heb. Dat heeft een reden overigens, maar als ik dat helemaal moet gaan typen, komt niemand meer op deze blog omdat ik alleen maar saaie verhalen aan jullie neus hang, en daar doe ik noch mezelf, noch jullie een plezier mee.

Als 'allereerste, officiële post' moet ik mezelf natuurlijk voorstellen, iets waarvan ik absoluut niet houd. Wat moet ik nu over mezelf vertellen? Ik ben Sharon, zestien jaar, ik woon dicht bij Utrecht en ben over het algemeen een heel vrolijk meisje. Ik vind skylines fascinerend, ik bedoel, kijk nou hoe prachtig de skylines van New York, Londen en Miami zijn. Ik kan er echt uren naar kijken. Oké, uren is misschien wat overdreven - nog een eigenschap van mij, ik kan ontzéttend overdrijven - maar mooi vind ik ze wel.

Ik ben een groot fan van Taylor Swift, MakeBelieve, Go Back To The Zoo en de al eerder genoemde oldskool rock. Ook luister ik veel naar house en popmuziek - wacht, dit heb ik allemaal al verteld. Ander onderwerp.

Lange, onzinnige verhalen vertellen: daar ben ik ook goed in. Misschien had je dat al gemerkt, anders weet je het nu. Ik schrijf zelf ook verhalen - ik maak ze alleen nooit af. Na zo'n acht pagina's geschreven te hebben, bedenk ik óf een nieuw verhaal, óf ik ben op het plot uitgekeken en laat het voor wat het is. Zonde eigenlijk, ik zou eens een keer een verhaal helemaal af moeten maken en het uitgeven, gewoon om te kunnen zeggen 'ik heb een eigen boek geschreven.' Lijkt me leuk.

Qua televisieprogramma's ben ik ook heel verschillend: ik volg al jaren trouw GTST, ben een groot fan van series als CSI en Bones, maar ik kan mezelf ook vermaken met een avondje Voetbal International. Nog zo iets wat de meeste mensen niet van mij verwachten: ik weet vrij veel van voetbal. Ik weet bijvoorbeeld dat FC Barcalona, in mijn ogen, de beste voetbalclub van de wereld is. Dat Mertens en van Wolfswinkel dit seizoen Utrecht verlaten, en dat dat waarschijnlijk een cruciale gebeurtenis is. Ik denk niet dat FC Utrecht zonder Mertens en van Wolfswinkel nog steeds deze resultaten zal behalen. Ik ben voor FC Utrecht, overigens. En ook voor Ajax. En ja, ik weet dat je als die-hard voetbalfan geén fan kan zijn van twee clubs, maar ik ben gewoon lekker voor Ajax én Utrecht. Ik vind voetbal ook oprecht leuk om te kijken.

Ik heb niet echt stijliconen, ik heb zelf ook geen uitgesproken stijl, maar ik vind de stijl van Taylor Momsen echt geweldig. Niet 'zo-ga-ik-naar-school'-draagbaar, maar wel heel erg gaaf om naar te kijken. Dat is overigens ook éen van de dingen die ik uren kan doen: naar kledingstijlen kijken. Mijn favo's zijn rock en harajuku.
Misschien ook leuk om te weten, is dat ik verslaafd ben aan nagellak. Ik heb nu 150 potjes, vrijwel allemaal verschillende kleuren, en ik denk dat ik mijn nagels om de drie dagen lak. Soms gewoon een effen kleurtje, maar ik houd ook heel erg van nailart: ingewikkelde (en soms minder ingewikkelde) patroontjes en figuurtjes op m'n nagels maken vind ik echt geweldig om te doen. Ik word de laatste tijd ook veel 'ingehuurd' door vriendinnen, vriendinnen van mijn zusje en zelfs kennissen! Heel leuk. Mijn favoriete nagellak is Catrice, overigens. Heel goede kwaliteit voor een lekker laag prijsje. Ook zou ik heel graag nagellak van ChinaGlaze en OPI willen hebben, dé nagellak onder de nagellak, maar dat vind mijn portemonnee niet zo leuk geloof ik. Jammer.
Ik heb heel erg veel respect voor je als je dit saaie bericht hebt gelezen. Echt, je verdient een applaus! Het wordt wel een beetje moeilijk om via een beeldscherm een applaus te geven, en ik heb geen zin om een idioot .gif plaatje op te zoeken en hier te uploaden, dus gebruik your imagination voor een prachtig, applaudiserend publiek! Wat een vreselijk woord trouwens, applaudiserend. Never mind.

Liefs, Sharon.

it's a Polaroid Monday