Love is louder than the pressure to be perfect.

'Welke dag is het ookalweer?' 'Maandag.' 'Oh.' 'Zou je vandaag niet beginnen met je iedere-dag-een-foto-project?' 'Ja..' 'Heb je vandaag al een foto gemaakt?' 'Nee..' 'Oh.' Dit gesprek had ik zo'n twee seconden geleden. Da's waar ook, ik zou vandaag beginnen met mijn foto-project. Dat had ik al verteld, right? In ieder geval, het is de bedoeling dat ik iedere dag een foto ga maken, om zo mijn vakantie vast te leggen. Nou heb ik vandaag helemaal niets bijzonders gedaan - het regende, ik was moe en heb de hele dag op m'n laptop gezeten en de eerste stapjes in de gitaarwereld gezet - dus echt een fotowaardige dag was het niet, maar ik vind het wel een beetje lame om nu al te stoppen met iets waar ik nog niet eens mee begonnen ben. Dus ik ga straks gewoon nog een foto maken, gewoon, omdat het kan. Van een gitaar, denk ik, want ja, je las het goed dat ik begonnen ben met gitaar spelen! Ik kan d'r echt niets van, maar ik ben begonnen met het begin van lovestory van Taylor Swift. Natuurlijk Taylor Swift, dat was te verwachten. 

Liefs, Sharon.

We could be the same, no matter what they say

Ik houd ervan om mensen te ontmoeten die ik alleen via internet ken; tot nu toe klikte het áltijd. Ik weet niet wat het is, maar ik voel me af en toe gewoon aangetrokken tot mensen die ik alleen via internet ken. Bij de Swiftiemeeting bijvoorbeeld, ik vond iedereen zó aardig. Ook toen Mark laatst naar mijn school kwam, was het echt heel erg gezellig. En aankomende vrijdag ga ik afspreken met drie van mijn mede-dailynoted-blogsters, Anne, Annemarieke en Aviva. De drie A's, haha. Met Anne ben ik ook al eens een keer naar Walibi gegaan, wat ook echt een topdag was.

Ik weet niet wat het is, misschien een te goed vertrouwen in de internet-mensheid? Misschien gaat het een keer fout - alsjealsjeálsjeblieft niet zeg! - maar laten we daar maar niet van uit gaan.

Liefs, Sharon.

Girl you're amazing, just the way you are

Vandaag even iets heel anders op polaroidmonday: ik ben namelijk getagged door Mandy! Heel erg bedankt, haha. Erg leuk dit, dus ik zal jullie eens even mijn top 10 cosmetica - in willekeurige volgorde - laten weten.

Regels:
• Bedank de persoon van wie je de award hebt gekregen en link naar hun blog
• Zet de top 10 award foto op je blog
• Maak een lijst met je top 10 cosmetica
• Tag 10 andere bloggers

Mijn Top 10 cosmetica (in willekeurige volgorde):
1. Catrice Ultimate Laquer Nailpolish
2. Andrelon krullenshampoo.
3. Zwart kohlpotlood van Etos.
4. ChinaGlaze crackpolish.
5. Ados nailpolishremover pineapple.
6. Etos waterproof oogpotlood, zwart met glitters.
7. Essence Special Effect topcoats.
8. Essence 'better than gelnails' topsealer.
9. Labello.
10. Zwitsal bodylotion.

En de 10 bloggers die ik tag :
- Iris
- Anne
- Sophie
- Sylvia-Aimée
- Margot
- Iris
- Carlijn
- Ellen
- Lisanne
- Summerlovee

Liefs, Sharon.

Ain't got no money in my pocket but I'm already here

Het nadeel van Twitter is dat mensen je kunnen unfollowen. Nou ja, nadeel is misschien een té groot woord, maar ik kijk altijd op who.unfollowed.me naar de mensen die mij unfollowed hebben. Het boeit me verder niet, vooral als nietszeggende, oninteressante accounts mij unfollowen, maar als vriendinnen me gaan unfollowen zonder het te zeggen - zonder een rede dus - word ik pissig. Waarom? Wat is hier het nut van, als je me kent? Zó ontzettend veel tweet ik ook niet hoor! Ik geef toe, ik tweet veel, maar ik ken nog zó veel mensen die tien keer zoveel tweeten als ik. 

Dat wilde ik even kwijt. Als je me de laatste tijd unfollowed heb; voel je aangesproken.

Liefs, Sharon.

Nothing you can do, total eclipse of the heart

Er zijn van die mensen die het leuk vinden om op de foto te gaan met bekende mensen. Waarom? Die bekende mensen zijn óok maar gewoon mensen. Ik stop hiermee niemand in een hokje - ik fact: ik vind het zelf echt geweldig om met bekende mensen op de foto te gaan! - maar ik vraag me wel af wat de meerwaarde er van is om met deze mensen op de foto te gaan. 

Gisteren bijvoorbeeld, ik ging naar de audities van so you think you can dance. Nee, ik deed niet zelf mee, maar zat in het publiek om te kijken naar mensen die dachten dat ze konden dansen, die we finaal uit mochten lachen, en naar mensen die écht heel erg goed waren. Het was echt awesome. In de eerste pauze die we hadden, liepen mijn vriendin en ik even naar buiten. Wie stond daar te roken? Laurant Flamant. Voor de gewone Nederlander betekent deze naam waarschijnlijk helemaal niets, maar ik ken Laurant onder andere van the ultimate dance battle, en ik vind hem echt geweldig. Hij heeft zo'n lief, Vlaams accent, is altijd vrolijk en kan daarbij echt heel goed dansen en choreograferen. Hij was druk ik gesprek met een vrouw, maar ik kwam even tussenbeide om te vragen of hij met me op de foto wilde. Hij vond het geen probleem - hij vond het juist geweldig dat mensen met hem op de foto wilde, en vond mij er heel erg leuk uit zien (thanks!) - maar achteraf voelde ik me wel een beetje schuldig. Waarom moest ik dat gesprek nou onderbreken, voor een stomme foto (waar we overigens allebei slecht op staan, heel ironisch)? 

Een half uurtje later zag ik ook nog Dennis Weening. 'Dennis, Dennis! Wil je met me op de foto?' 'Ja natuurlijk meisje, dat hoef je toch helemaal niet te vragen?' *klik*. Vervolgens stonden er zo'n tien meisjes in de rij om met hem op de foto te gaan, omdat ze zagen dat hij met mij op de foto ging. Great.

Maar goed, ik sta nu wel mooi op de foto met Laurant en Dennis, mede dankzij mijn 'i-don't-care' attitude. Goede eigenschap, ik weet het niet. Maar het levert me wel een paar leuke foto's op. Zo sta ik bijvoorbeeld ook op de foto met Dan Karaty - dé Dan Karaty! - en een paar dansers van the ultimate dance battle Remi, Stefano en Ivan.

Liefs, Sharon.

Hey, hey, you, you, I don't like your girlfriend

Ik heb een verborgen talent ontdekt, als je het zo mag noemen. Ik ging vanmiddag Taylor Swift natekenen, en, to be honest, het is best wel goed gelukt. Iedereen aan wie ik het liet zien, herkende haar meteen - nou is het best voorspelbaar dat ik Taylor Swift teken, maar het gaat om het idee, toch? - en ik vind het zelf ook best wel lijken. Nee, ik ga geen foto maken, want dan doorbreek ik mijn 'ik-haal-mijn-plaatjes-van-weheartit.com-ritueel'. Al denk ik dat ik dat binnenkort sowieso ga doorbreken, omdat ik over een tijdje (lees: als ik er zin in heb, het kan ook morgen al zijn) foto's van mijn nagels hier posten. Een vriendin van mij vroeg namelijk waarom ik geen foto's van mijn nagels maak, en ze online zet. Nu ben ik echt te lui om dríe blogs bij te houden, dus ik combineer nagellak en deze blog. Gewoon, omdat het kan.

Liefs, Sharon

Collecting a jar of hearts, and tearing love apart.

Als je niet weet wat er vandaag met Hoogerland gebeurd is, bekijk dan even dit filmpje: http://www.youtube.com/watch?v=j45QKl_Bsrg. 

Afschuwelijk zeg, wat er is gebeurd met Johnny Hoogerland. De Nederlandse wielrenner, vandaag genoeg punten verzameld om dinsdag in de bolletjestrui te kunnen rijden, is vandaag in de Tour du France door een media auto omver gereden. Door een facking áuto. Waar gaat het heen met deze wereld? Prima als een media auto naar voren moet om informatie op te halen - dat was het verhaal van de auto die naar voren moest, toch? Anders heb je deze informatie niet van mij - maar is het dan echt nodig om wielrenners aan te rijden? Zelfs als het per ongeluk was - ik ga er wel vanuit, maar het zag er behoorlijk expres uit - is het nog te erg voor woorden. Vragen die op dit moment Twitter overheersen 'heeft deze rijder wel een rijbewijs?' 'hoeveel had deze man op?', en vanaf vanmiddag is #hoogerland al een trending topic. Ik leef met Hoogerland mee.

Morgen is er een rustdag in de Tour, en ik hoop echt dat deze dag hem goed doet. Dat Hoogerland weer even de energie kan oppakken, dat zijn been even tijd krijgt om te genezen - er zitten 33 hechtingen in zijn been, allemaal door dat stomme prikkeldraad! - en dat hij dinsdag weer vol moed in de bolletjestrui van start kan gaan. Ik hoop het echt.

Liefs, Sharon.

I'm not a princess, this ain't a fairytale

Ik ben vandaag gewoon begonnen met een vakantiedoel: iets wat ik me normaal gesproken pas aan het einde van de vakantie besef dat ik het nog moet doen: ik ben bezig met een agenda te pimpen. Ik houd niet van drukke (school)agenda's waar je eerst een kwartier moet kijken voordat je überhaupt ziet wat je er hebt opgeschreven, dus ik koop altijd de goedkope agenda's met insteekhoesjes van de hema. Drie keer raden wie deze keer voorop komt? Juist, Taylor Swift natuurlijk. Ik ben er alleen nog niet helemaal over uit wélke foto 't wordt, maar daar heb ik nog wel even de tijd voor. Verder heb ik zo'n 100 kleine plaatjes uitgeprint - niet liegen: die ga ik uitprinten nadat ik dit geschreven heb - dus ik ga de hele middag plaatjes uitknippen en ze in mijn agenda plakken. 

Ik ben best wel creatief - mag je dat van jezelf zeggen? Zo niet, dan heb ik dit nooit gezegd - en kan mezelf echt uren vermaken met knippen, plakken, schilderen en schrijven. Iets wat ik ook graag doe, is fotograferen. Ik merk zelf alleen dat ik niet heel erg goed ben - ik heb ook geen goede camera - maar ik wil deze zomer beginnen met een short version van het project 356. Kennen jullie dat? Het is zeg maar de bedoeling dat je iedere dag een foto maakt en deze upload. Ik wil er volgende week maandag mee beginnen, en als ik écht enthousiast erover word, dan begin ik misschien zelfs aanstaande maandag. We zullen zien.

Liefs, Sharon.

What you've got to do now is freak the freak out

Ik weet nu zeker dat horror niets voor mij is. Ik heb gisterenavond - en nacht - vrijwel achter mijn kussen doorgebracht, erg leuk patroontje op dat kussen trouwens, tegen vriendinnen aangeplakt en me achter hen verscholen. Jeetje zeg, wat vind ik horror eng! En dan keken we nog niet eens een van de engste horrors, eerst keken we de Nederlandse horror 'de lift' en daarna het begin van 'children of the corn' van Stephen King, maar dat vonden we echt niets. Tenminste, een vriendin en ik vonden dat echt niets, dus voor ons gingen we met z'n allen een feelgood movie kijken.

Ik vertoon echt spastische trekjes. Ik zit nu alleen thuis - niet goed als je nog in de horrormood zit - en ik kijk op bij ieder geluidje wat ik hoor. Of het nu een kraak in de vloer is - oud huis, onze vloeren kraken haha - of een vogel die tegen het raam vliegt, ik schrik. Ik heb ook de hele tijd het gevoel dat ik gingers met messen zie - no offense tegen roodharige mensen, maar er zat een heel eng kind in die iedereen vermoordde - en ik moest net, alleen, door een bos fietsen. Niet leuk. ik maak mezelf echt helemaal gek dan. Dat moet ik niet doen, eigenlijk.. Verder was het overigens wel echt een heel leuk feest!

Liefs, Sharon.

You can't always get what you want

Ik ben zó ontzettend blij dat ik dit eindelijk kan zeggen: ik heb vakantie! Nog niet officieel-officieel, maar ik hoef alleen nog maar een keertje mijn boeken in te leveren - aankomende vrijdag - en mijn rapport op te halen - volgende week vrijdag. Dus nu is de tijd van de die-hard feestjes aangekomen! Om even een indruk te geven van de komende dagen: vanavond horrorparty en logeren bij Naomi, donderdag denk ik de hele tijd slapen - ik ben moe! - vrijdag de hele middag dansen bij een vriendin, zaterdag werken van zeven tot vier, 's avonds feest bij Margot, inclusief logeren, zondag uitslapen en weer naar huis, dinsdag met een vriendin de stad in, woensdag de hele dag met Naomi naar Carré, naar de audities van So You Think You Can Dance.. Druk druk druk allemaal! Maar ik heb er ongelofelijk veel zin in, ik hou wel van drukke weekjes.

Goed, ik ga d'r vantussen. Horrorfilms kijken, haha. Horror is echt totaal niets voor mij, maar met zeven meiden moet 't wel gezellig worden. Right?

Liefs, Sharon.

Find me somebody to love

Nu ik in mijn laatste dagen van dit schooljaar zit, realiseer ik me ineens hoeveel leuke, lieve mensen ik dit jaar heb leren kennen. Niet alleen op school, ook via internet - die ik later wel heb gezien - en buiten school om. Jullie hebben mijn leven echt een stuk leuker gemaakt. Lieve, lieve Gea, Eva, Jordi, Lotte, Bente, Juul, Lynn, Sylvia, Marinka, Sophie, Mark, Anne, Aviva, Tessa, Nikita, Annemarieke, Irene, Masumi, Margot, Floris, Cylonia, Thomas, Jetty, Lauren, Simone - wat heb ik veel mensen leren kennen dit jaar, zeg! - Wyona, Danielle, Gijs, Tim, en misschien vergeet in nu nog ontzettend veel mensen, maar jullie zijn geweldig. Ik houd van jullie.

Liefs, Sharon.

Girls on the dancefloor, stereotype

Op dit moment zit ik te wachten op een vriendin die mij alles voor wiskunde uit gaat leggen. Had ik al gezegd dat als ik voor wiskunde en/of economie deze herkansing geen voldoende haal, ik waarschijnlijk niet over ga? Ik baal er echt ontzettend van, om eerlijk te zijn had ik dit nooit verwacht, ik was altijd meer het meisje dat overal goed haar best voor deed en hoge cijfers haalde. En eigenlijk ben ik dat nog steeds wel, alleen verkloot ik die laatste toetsweek altijd. Altijd, standaard. Maakt niet uit hoe hard ik er voor leer - to be honest, deze toetsweek heb ik echt als een malloot geleerd - ik haal in de toetsweek altijd onvoldoendes, die mijn gemiddelde naar beneden brengen, en nu sta ik dus drie vijfen. En dat is sowieso éen vijf te veel. En dan ga ik niet over. Maar ik moét over gaan, dus ik ga nu nog twee dagen die-hard leren. En af en toe even bloggen, omdat dat gewoon verslavend is.

Liefs, Sharon.

Another drink till I kissed you, oh oh

Bloggen is verslavend. Het was nog niet officiëel bewezen, maar ik bewijs het. Ik heb namelijk echt niets om over te bloggen - dit zal dus wel weer zo'n onzin post worden, waarvan ik er al genoeg van geplaatst - en ik moet écht mijn wiskunde herkansing gaan leren, en gaan bedenken wat mijn tweede herkansing moet worden. En wat doe ik in plaats daar van? Onzin bloggen. Goed bezig, Sharon!

Dus, ik ga nu weer verder met leren. Je bent gek als je dit bericht serieus hebt gelezen, maar ik houd wel van je.

Liefs, Sharon.

I'm here, I will catch you if you fall

Ik heb weer iets nieuws bedacht voor deze zomer, een nieuwe droom die waarschijnlijk toch nooit uit gaat komen, een nieuw idee waar ik mijn vrije tijd in kan stoppen: ik ga een boek schrijven. Ik weet dat dat nogal oppervlakkig klinkt - 'hai, ik ben zestien en ik ga een boek schrijven, oh alsjeblieft ga het kopen! - maar ik denk dat ik een goed plot heb,  wat ik niet op mijn blog ga plaatsen in verband met copycats en mensen die géen creativiteit hebben om hun eigen verhalen te bedenken, en ik heb genoeg vrije tijd; dus waarom niet? Natuurlijk weet ik dat je niet in éen zomervakantie klaar kan zijn met een boek, dan moet je wel echt een geniaal wonderkind zijn, maar ik kan wellicht een begin maken.

Dat wilde ik even met jullie delen. Welterusten!

Liefs, Sharon.

A night you won't forget, won't forget

Geloven jullie in karma? Everything happens for a reason? Ik denk er de laatste tijd best vaak over na. Vroeger vond ik het eigenlijk onzin, maar bij nader inzien denk ik dat er best wel eens iets zoals karma zou kunnen bestaan. Maar waar heb ik dan al die lage cijfers van de toetsweek aan de danken? Wat heb ik verkeerd gedaan, ik heb namelijk wel twee weken vrijwel non-stop geleerd. Waarom heb ik dan toch van die dramatisch lage cijfers? Ik weet het niet. Ik ben nu al weer volop bezig met het leren van mijn herkansingen. Nou ja, volop bezig is misschien verkeerd uitgedrukt; dit is het laatste wat ik ga doen vóordat ik ga leren. Ik vond dat ik wel even een berichtje moest plaatsen, anders laat ik mijn drie trouwe followers - ja ja, ik heb al drié followers, jullie zijn awesome! - in de steek, en dat moeten we natuurlijk niet hebben. Dus ik besloot nog iets later te beginnen met mijn geliefde wiskunde sommen, om hier nog een onzinnig bericht te posten. Een bericht zonder boodschap, zonder nuttige informatie en al helemaal zonder inhoud. Toen ik laatst aan iemand vroeg waarom hij polaroidmonday las - ik ben daar gewoon altijd heel erg nieuwsgierig naar, wát je nou precies aantrekt aan een blog - zei hij dat hij mijn schrijfstijl zo leuk vond. 

Ik citeer: 'het maakt niet uit waarover jij schrijft, of het nou een spannend verhaal of een verslag van de meest saaie bijeenkomst ooit is, jij maakt van al jouw stukken een feestje om te lezen, en dat is echt heel knap. Dit moet je volhouden, het is zonde om hier niet mee door te gaan.' Ik vond het zó lief. Op zijn verzoek zal ik zijn naam hier niet neerzetten, maar als je dit leest; ik houd van je!

Liefs, Sharon.